Thursday, July 13, 2006

கோவிலில் சந்தித்த குயில்

மாஸசூசெட்ஸ்ஸின் ஆஷ்லாண்டில் (Ashland) இருக்கும் லஷ்மி கோவில் பிரபலமானது. நாங்கள் இருப்பது ஆஷ்லாண்டிலிருந்து நான்கு மைல்கள் கிழக்கே இருக்கும் நேட்டிக் என்ற சிறுநகரத்தில். வழக்கமாக சனி அல்லது ஞாயிறன்று குடும்பத்துடன் கோவிலுக்குச் செல்வது வழக்கம். பெரிய கல்யாண மண்டப அளவிலிருக்கும் கோவிலின் உள் நுழைந்ததும் இடதுபுறம் சிறிய சன்னிதானத்தில் ஐயப்பன் வீற்றிருக்கிறார். எதிரே இடதோரமாக விநாயகர். நடுவே பார்வதியும் வலதோரமாக திருப்பதி வெங்கடாஜலபதி அபாரமான அலங்காரத்துடன் நின்றிருப்பார். அவருக்குப் பக்கத்தில் வலது புறமாக நடராஜர். ஐயப்பனுக்கு எதிரே முருகன். நமக்கு வலதோரத்தில் நவக்ரஹங்களும் மூலையில் ஹனுமனும் எழுந்தருளியிருக்க நடுவே நிறைய இடம். அமைதியான கோவில்.

Image and video hosting by TinyPic

ஏதோ மாலை வேளையில் கோவிலுக்குப் பின்பு விழுந்து சூரியன் அஸ்தமித்ததும் நிழலுருவமாக அற்புதமாகக் காட்சியளித்த கோவிலை கேமராவில் பிடித்தேன்


இன்று மாலை கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று மனைவி கூறியதும் மறுபேச்சு சொல்லாமல் அலுவலகத்திலிருந்து விரைவாக வீட்டுக்கு வந்து கோவிலுக்குப் புறப்பட்டோம். வாரயிறுதியில் பொதுவாக நிறைய கூட்டம் இருக்கும். இன்று நாங்கள் சென்றபோது மொத்தமே பதினைந்து பேர் கூட இருந்திருக்க மாட்டார்கள். உள்ளே நுழைந்து ஐயப்பனை வணங்கியதும் காதில் பளீரென்று துல்லியமாக வந்து நிறைந்தது ஒரு பெண்மணியின் பாடல். கேட்ட வினாடி நம்மை நின்ற இடத்திலேயே நிறுத்தும் அந்த அற்புதக் குரலின் பரிச்சயத்தில் மனம் திகைத்தது. எதிரே வலதோரமாக வெங்கடாஜலபதி சன்னிதானத்தின் முன்பு நான்கைந்து பேர் நின்றிருக்க ஒரு பெண்மணி குயிலினும் இனிய குரலில் பாடிக்கொண்டிருந்தார். பொதுவாக யாராவது பக்தர்கள் பாடுவது வழக்கமான விஷயம்தான். ஆனால் அந்தக் குரல் வழக்கமானதல்ல.

யோசனையுடன் நாங்கள் மெதுவாக நடந்து இடதோர விநாயகரை வணங்கிக்கொண்டே எங்களுக்கு முதுகுகாட்டி நின்றுகொண்டு பாடிக்கொண்டிருந்த அவரைப் பார்க்க பளீரென்று மனதில் மின்னல். அவர் குயிலினும் இனிய குரலாளர் வாணி ஜெயராம்! என்னால் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. பார்வதியை வணங்கிவிட்டு வெங்கடாஜலபதியிடம் வணங்க வாணிஜெயராமின் அருகாமையில் வந்து நின்று கொண்டோம். என் மூத்த பெண் அக்ஷரா என்னிடம் அவரைப் பற்றி விசாரிக்க நான் "SPB அங்கிள் மாதிரி இவங்களும் பெரிய பாடகி. பேரு வாணி ஜெயராம்" என்று அவளுக்குச் சொல்ல அவள் அவரது அருகில் நின்றுகொண்டு அவர் கண்மூடி மெய்மறந்து பாடுவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இளையவள் துர்கா வழக்கமாக நிலைகொள்ளாது அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.
Image and video hosting by TinyPic
அவரது அந்த அற்புத குரலை நேரில் கேட்க நாங்கள் உண்மையிலேயே பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும். "தெய்வீகக் குரல்" என்று குறிப்பிடுவதை நேரிடையாகக் கேட்டு உணர முடிந்தது. மனமெங்கும் பரவசம் பரவியது. உருகிப் பாடும் அவரது குரலில் மனம் நெகிழ்ந்தது. மொத்தத்தில் வார்த்தைகளில் அடக்க முடியாத உணர்வு எங்களை ஆட்கொண்டது. பின்பு முருகன் முன்பு நின்று இன்னொரு பாடலை அற்புதமாகப் பாட, அர்ச்சகர் வெளியில் வந்து நின்றுகொண்டு கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டே இருந்தார். அக்ஷரா வாணி ஜெயராம் அருகில் சென்று அவளாகவே அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள அவளை அணைத்துக் கொண்டு மென்மையான குரலில் விசாரித்தார். ஞாயிறன்று (16 ஜுலை) அக்ஷராவுக்குப் பிறந்தநாள். அதைச் சொல்லி அவரது காலில் விழுந்து நமஸ்கரித்தவளைச் சட்டென்று எழுப்பி முருகனைக் காட்டி 'இங்க எல்லாம் அவர்தான். அவரிருக்கும்போது எனக்கு நமஸ்காரம் எதுக்கு?' என்று சொல்லி மறுபடியும் அவளை அணைத்து ஆசிர்வதித்தார்.

அர்ச்சகர் அவரது பாடலுக்குப் பாராட்டுதலைத் தெரிவிக்க அந்தப் பாடலை அவரே இயற்றி இசையமைத்துப் பாடியதாகச் சொல்லி பாடல் வரிகளை அழகு தமிழில் அட்சர சுத்தமாகச் சொல்லிக்காட்ட நான் அசந்து போனேன். துர்கா சட்டென்று அவரிடம் 'ஆன்ட்டி, நீங்க நல்லாப் பாடறீங்க' என எல்லாரும் சிரிக்க அவர் 'நல்லா பாடறேனாம்மா? ரொம்ப தேங்க்ஸ்' என்று சொல்லி சிரித்தார்.

அவரிடம் இன்னும் நிறைய ஏதேதோ பேசவேண்டும் என்று மனதில் தோன்றியும் அவரைத் தொந்தரவு செய்ய மனமில்லாமல் பிரிய மனமில்லாமல் விடைபெற்றுக்கொண்டு வெளியேறினோம்.

வழக்கமாகக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு அலையும் கேமராவை இன்று வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டு வந்ததை நினைத்து நொந்துகொண்டேன். இருந்தாலும் அவர் உருவமும் அந்த அற்புதக் குரலும் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிட்டன.

இது எங்களுக்கு ஒரு பொன் மாலைப் பொழுது.

***

Thursday, February 16, 2006

பாஸ்டனில் பனிப் பொழிவு






பாஸ்டன் காரர்களெல்லாம் என்னத்த கன்னையா மாதிரி "என்னத்த குளிர்காலம்... என்னத்த பனி..." என்று சலித்துக்கொண்ட அசமஞ்சமான குளிர்காலம் இந்த தடவை. திடீர் திடீர் என்று வெயில் அடித்துக்கொண்டேயிருக்க டிசம்பரில் ஒரு நாள் 11 இஞ்ச் அடித்ததோடு சரி. அதைத் தவிர அட்சதை தூவியது போன்று அவ்வப்போது பொழிந்த பனியைத் தவிர வேறு ஒன்றையும் காணோம். இதற்கா இவ்வளவு அலட்டிக்கொண்டாய் என்று சக அலுவலக நண்பனிடம் கேட்கத் தோன்றியது. சி.என்.என்.னில் கூட "Where is winter?" என்று அலுத்துக்கொண்டார்கள்.


சனிக்கிழமையும் சூரியன் பூச்சாண்டி காட்டிக்கொண்டிருக்க Weather Channal-இல் பனிப்புயலைப் பற்றிய அறிவிப்பை வெளியிட்டு ஞாயிற்றுக் கிழமை தரையைத் தொடும் என்று ஜோசியம் சொன்னபோதும் அவ்வளவாக நம்பவில்லை. இங்கும் ஜோஸியங்கள் அவ்வப்போது பொய்த்திருக்கின்றன.


ஆனால் சனியன்று நள்ளிரவு ஆரம்பித்தது - சற்றே வேகமான காற்றுடன் மொத்தமாகச் சேர்த்துவைத்து ஞாயிற்றுக்கிழமை முழுவதும் கொட்டித் தீர்த்தது பனி.

காற்றும் அடித்துக்கொண்டேயிருந்ததால் போக்குவரத்து படு மந்தம். 17" கொட்டியிருக்கிறது. அங்கிட்டு நியூயார்க்கிலும் Mildest winter in the history என்று சொல்லிக்கொண்டிருந்தவர்களின் வாயை அடைத்து 26" வரை பொழிந்து தள்ள மக்கள் முடங்குவதற்கு பதில் உற்சாகத்துடன் பனிப்பலகையையும் சறுக்குப் பட்டையையும் மாட்டிக்கொண்டு தெருவில் இறங்கி வழுக்கிக்கொண்டு செல்ல ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

காற்றுக்கு பயந்து மாலை வரை பொறுத்திருந்த குழந்தைகள் இருட்டத் தொடங்கியபோது பொறுமையிழந்து வெளியே போய் பனியில் உருண்டு புரண்டுவிட்டு வந்தார்கள். மறுபடியும் திங்களிலிருந்து தட்பவெப்பம் 40 டிகிரி செல்ஷியஸ்க்கு மேலே ஓடிக்கொண்டு பளீரென்று வெயிலடிக்க, சேர்ந்த பனி உருகத் தொடங்கிவிட்டது.

இயற்கை நன்றாகவே கண்ணாமூச்சியாடுகிறது.

***

Wednesday, February 15, 2006

நிலா காயுது

இன்று காலை ஆறரை மணிக்கு இந்தப் பக்கம் உதயம் ஆரம்பித்திருக்க, மேற்கே நிலா போக மனதில்லாமல் காத்திருந்த காட்சி.

Flash உபயோகித்து எடுத்தால் இருட்டாக இருந்தது. இயற்கை வெளிச்சத்தில் எடுக்க ஒரு Setting இருக்கிறது. அதைப் பயன்படுத்தியும் எடுத்துப் பார்த்தேன். இரண்டு வகைப் படங்களும் இங்கே உங்கள் பார்வைக்கு.





***

Thursday, February 09, 2006

நானூ...நானூ...


குழந்தைகளுக்கு ஆர்வம் எங்கிருந்துதான் இவ்வளவு கொப்பளித்து வருகிறதோ என்று ஆச்சரியமாக இருக்கும். பரபரவென்று 24 மணிநேரமும் இருப்பார்கள். பொம்மைகளெல்லாம் போரடித்துவிட்டால் அவ்வளவுதான். பக்கத்தில் வந்து நின்றுகொண்டு நாம் செய்வதை 'நான் செய்யறேன்' என்று அடம்பிடிக்க ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். 'நானு.... நானு...நானு' என்று அருகில் வந்து நின்றுகொண்டு துள்ளிக்குதிக்க ஆரம்பித்தார்களென்றால் நம்மால் நிலையாய் இருக்கமுடியாது. அவர்களது பரபரப்பு நம்மையும் தொற்றிக்கொண்டு விடும். "தள்ளிப்போ" என்று எகிறுவதெல்லாம் விரயம். பேசாமல் செய்துகொண்டிருக்கும் வேலையை அப்படியே நிறுத்தி அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிடுவது உத்தமம்.

அப்படிச் செய்த உத்தமமான காரியம் கீழே. துர்காவின் கைகளால் அரைபட்டுக் கொண்டிருப்பது பாக்கு அல்ல - மிளகு!

Tuesday, January 24, 2006

9/11 & Ground Zero

9/11 இன்னமும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது.



அன்று துபாய்க்கு அலுவல் வேலையாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தபடியால், மதியம் காரை எடுத்துக்கொண்டு நானும் எனது சக அலுவலக நண்பன் ராமும் மஸ்கட்டிலிருந்து கிளம்பி நிறுத்தாமல் பயணம் செய்து, இரவு தங்குமிடத்திற்குச் சென்று தொலைக்காட்சியைப் போட்டால் சிஎன்என்-னில் "AMERICA UNDER ATTACK!" என்று கொட்டை எழுத்தில் தலைப்புச் செய்தி ஓட, உலக வர்த்தக மைய கட்டிடத்தில் ஒன்று கழுத்துப் பகுதியில் எரிந்துகொண்டிருந்தது.


சற்று நேரத்திலேயே இரண்டாவது கோபுரத்தின் மீது இன்னொரு விமானம் மோதித் துளைத்ததையும் பார்த்து கல்லாய்ச் சமைந்து போனது நினைவுக்கு வருகிறது. அடுத்து பென்டகன் மீது விழுந்த விமானத்தையும் காட்ட அதிர்ச்சியலைகள் அடுக்கடுக்காய் மொத்த உலகத்தையும் தாக்கத் துவங்கின. ஜன்னல் வழியே கைக்குட்டையை அசைத்து உதவி கோரிய அந்த முகங்கள்! வெளியே குதித்து விழுந்தவர்கள்!


நாங்கள் சந்திப்பதற்காகச் சென்றிருந்த நிறுவனத்தின் மேலாளர், அவரது பையன் முதல் கோபுரத்தில் ஏதோ ஒரு நிறுவனத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தானாம். அவரால் கண்ணீர் வடிப்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் செய்யமுடியவில்லை. தொலை தொடர்பு வசதிகள் பாதிக்கப்பட்டிருக்க அவரால் மகனைத் தொடர்பு கொள்ள முடியாமல்; என்ன நடந்ததென்று தெரியாமல் தவித்துப்போனார்.



மறுநாள் மாலையில் அவன் எங்கிருந்தோ அழுதுகொண்டே தொலைபேசியதும்தான் இவருக்குப் போன உயிர் திரும்ப வந்தது. வர்த்தக மையத்திற்கு அருகிலிருந்த விடுதியில் தங்கியிருந்தவன் சற்று தாமதமாகக் கிளம்பி, மையத்தில் நுழையும் சமயத்தில் விமானம் இடித்ததும் களேபரத்தில் திரும்ப விடுதியறைக்கு ஓட, அங்கிருந்த அனைவரையும் காலிசெய்யச் சொல்லி எச்சரிக்கை அறிவிப்பு தொடர்ச்சியாக வர, அனைத்து உடைமைகளையும் அப்படியே போட்டுவிட்டுக் நீண்ட தூரம் ஓடிச்சென்று நின்று பார்த்ததும்தான் சூழ்நிலையின் பயங்கரம் புரிந்திருக்கிறது அவனுக்கு. அவன் தங்கியிருந்த விடுதிக் கட்டிடமும் இடிந்து போயிருக்கிறது.



நினைக்க நினைக்க அதிர்ச்சி எந்த அளவு ஏற்பட்டதோ அந்த அளவு இச்சதிச் செயலின் பிரம்மாண்டத்தை நினைத்து மலைப்பும் ஏற்படாமல் இருக்கவில்லை. எவ்வளவு பெரிய நாசகாரத் திட்டம்! எந்த அளவிற்கு நுணுக்கமாக, துல்லியமாகத் திட்டமிட்டிருப்பார்கள்! யாருமே கனவில்கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாத பயங்கரத் திட்டம்!


விமானத்தில் பயணம் செய்கையில், இந்த விமானம் ஏதோ ஒரு கட்டிடத்தில் அசுரவேகத்தில் சென்று மோதப் போகிறது என்று பயணிகளுக்குத் தெரிந்தால் எப்படி இருக்கும்? மனதில் என்ன தோன்றும்? இனி நடக்கவே கூடாது என்று தோன்றும் பயங்கரம்!


எதுவுமே பாதுகாப்பில்லை என்று மறுபடி மறுபடி உணர்த்தும் பயங்கரம்!


தரைமட்டமாகிப் - ஏன் பள்ளமாகிப்- போன கட்டிடங்கள் இருந்த இடம் Ground Zero என்று அழைக்கப் பட, இன்னும் நூற்றுக்கணக்கில் வந்து பார்த்துச் செல்கிறார்கள்.


நியூயார்க்கில் மற்ற இடங்களைச் சென்று பார்ப்பதற்கும், Ground Zero வைப் பார்ப்பதற்கும் மிகப்பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றிருக்கிறது. அது Ground Zero வைப் பார்ப்பவர்கள் முகத்தில் காணப்படும் இறுக்கம்; ஒருவித சோகம்; காணாமல் போன புன்னகை.

அழிவுச் சின்னமாக நிற்கும் மிச்சங்களைப் பார்க்கையில் மனம் வருந்துகிறது.

அண்ணாந்து ஆகாயத்தைப் பார்க்கையில், இதை மறைத்துக்கொண்டு வானளாவிய கட்டிடங்கள் இரண்டு நின்றுகொண்டிருந்தன; ஆயிரக்கணக்கில் மனிதர்கள் உள்ளே இருந்தார்கள்; எல்லா நாட்களையும் போன்று பரபரப்பான அலுவல் நாள் ஒன்றில் கூண்டோடு மரித்துப் போனார்கள் என்று நினைக்கையில் துக்கமாக இருக்கிறது. எத்தனை எத்தனை உயிர்கள்! அவர்களின் கனவுகள்; உறவுகள் - எல்லாம் மண்ணோடு மண்ணாகிப் போனது!



ஒரு வேளை ஆவியாய் அலைந்துகொண்டிருப்பார்களோ என்று கற்பனை ஓடியது.

தடுப்புக் கம்பிவேலியில் சாய்ந்து தரையில் அமர்ந்து கொண்டு வெண்தாடியுடன் அந்த நபர் புல்லாங்குழல் வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். புல்லாங்குழலின் தனியிசை அந்த இறுக்கமான சூழ்நிலைக்குப் பொருந்தி கேட்பவரின் மன இறுக்கத்தை இன்னும் அதிகப்படுத்தியது. பார்வையாளர்கள் குறைவாகப் பேசி, நிறைய காட்சிகளை உள்வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



என்னையறியாமலேயே பெருமூச்சு எழுந்ததைத் தவிர்க்கமுடியவில்லை.

உலக வரலாற்றில் நீண்ட காலம் அழியாமல் இருக்கும் கரும்புள்ளியாக Ground Zero இருக்கும்!



***

Friday, January 20, 2006

நியூயார்க் # 5 : அஸ்தமனம்

* நியூயார்க் # 5 (இறுதி) : அஸ்தமனம் *



குளிர்காற்று துளைத்தெடுக்க இதற்கு மேல் தாக்குபிடிக்க முடியாது என்றுணர்ந்து மீண்டும் படகுத்துறைக்கு விரைந்தோம். கிளம்புமுன் ஒரு தடவை சுதந்திரதேவி சிலையைத் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டேன். தீபம் ஒளிரத் துவங்கியிருந்தது.



நாள் முழுதும் உழைத்துக் களைத்து ஓய்வெடுப்பதற்காக விடுவிடுவென்று இறங்கி மறைந்த சூரியனுக்குப் பிரியாவிடை கொடுத்துவிட்டுக் கிளம்பினோம்.



துறையில் இடதுபுறம் நின்றிருந்த, கிளம்பத் தயாராக இருந்த Ferry-இல் ஓடிப்போய் ஏறவிருந்த கடைசி வினாடியில் "நியூ ஜெர்ஸி" என்ற பலகையைப் பார்த்துச் சட்டெனப் பின்வாங்கினோம். அது நியூயார்க்கின் பேட்டரி பார்க்குக்குப் போகவில்லை. நியூஜெர்ஸிக்கான படகாம் அது. நல்ல வேளை என்று எட்டி நடைபோட்டு துறையின் விளிம்பில் சேர்ந்திருந்த கூட்டத்தில் இணைந்து கொண்டோம்.



கடைசிச் சவாரியில் திரும்ப வந்து கரையில் இறங்கியதும் அயர்வாக இருந்தது.

பாதாள ரயிலைப் பிடித்து நண்பரது வீட்டுக்குத் திரும்பவந்து ஓய்வெடுத்துவிட்டு, மறுநாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை பதினொரு மணியளவில் கிளம்பி, விடுமுறை முடிந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்த வாகன வரிசையில் இணைந்து ஆறுமணி நேரம் பயணித்து நேட்டிக்கு வந்து சேர்ந்து படுக்கையில் விழுந்ததும், திங்கள் கிழமை செய்யவேண்டிய அலுவல்களை நினைத்தபடியே தூங்கிப் போனேன்.


சற்று அவசரகதியில் முடிந்த பயணம் போலத் தோன்றிற்று.


***

Wednesday, January 18, 2006

நியூயார்க் # 4 - சுதந்திரதேவி சிலை


* நியூயார்க் # 4 - சுதந்திரதேவி சிலை *

சோகையான பச்சை நிறத்தில் அந்தச் சிலை பெரிதாக எந்த ஆச்சரியத்தையும் எனக்குள் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதுதான் நிஜம். நம்மூரில் பிரம்மாண்டமான கோபுரங்களையும், சிற்பங்களையும் பார்த்துப் பழகி, இதில் எந்த பிரமிப்பும் வரவில்லைதான். இதற்கா இவ்வளவு செய்து, ஏகப்பட்ட முஸ்தீபுகளோடு வந்தோம் என்று தோன்றியது.



இங்கு புராதானச் சின்னங்களைப் பராமரித்து பளிங்கு மாதிரி வைத்துக்கொண்டு சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்த்து காசு பார்க்கிறார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் காசு. இவற்றைப் பார்க்கவேண்டும் என்று நினைக்கக்கூட காசு கொடுக்கவேண்டும் போல! சிலையைப் பற்றிய சில குறிப்புகள்:


  • பிரான்ஸ் தேசம் அமெரிக்காவுக்கு பரிசு கொடுக்கவேண்டும் என்ற ஐடியா உருவானது 1865-இல் நடந்த ஒரு இரவு உணவு விருந்தில்
  • சிலை செய்யும் பணி 1875-இல் துவங்கியது. பெயர் "Liberty enlightening the World". 1884-இல் முடிக்கப்பட்டது.
  • ஜூலை 4, 1884 அதிகாரப் பூர்வமாக பிரான்ஸ் அமெரிக்காவுக்கு அளித்தது
  • சிலையின் பாகங்களை (350 பாகங்கள்) ஏற்றிக்கொண்டு 1885 துவக்கத்தில் கப்பலொன்று அமெரிக்காவுக்குக் கிளம்பியது
  • ஜூலை 4, 1889-இல் பிரான்ஸில் வாழும் அமெரிக்கச் சமூகம் பிரெஞ்சு மக்களுக்குப் பரிசாக வெண்கலத்தில் செய்த சுதந்திரதேவி சிலையை (நாலில் ஒரு பாக அளவு) அளித்தது. இச்சிலை 35 அடி உயரமுடையது. இது இன்னும் Ile des Cygnes என்ற தீவில் நிற்கிறது (ஈபில் கோபுரத்திற்குத் தெற்காக 1.5 கி.மீ. தூரத்தில்)
  • 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மிகப்பெரிய காங்க்ரீட் கட்டுமானம் இச்சிலை. 1886-இல் பாகங்களைச் சேர்த்து சிலை முடிக்கப்பட்டது.
  • அக்டோபர் 28, 1886-இல் அப்போதைய ஜனாதிபதி குரோவர் க்ளீட்லேண்ட்-ஆல் அதிகாரப் பூர்வமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது
  • தேசியச் சின்னமாக அக்டோபர் 15, 1924 இல் அங்கீகரிக்கப் பட்டது.
  • 50 மைல் வேகத்தில் காற்று வீசினால் சிலை மூன்று இஞ்ச் அளவும் ஏந்தியிருக்கிற தீபம் 5 இஞ்ச் அளவும் ஆடுகின்றன!
  • கிரீடத்தில் 25 ஜன்னல்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. முள் போன்று நீட்டிக்கொண்டிருப்பவை ஏழு. ஏழு கடல்களையோ ஏழு கண்டங்களையோ குறிக்கிறது.
  • பீடத்திலிருந்து தீபம் வரையான உயரம் 152 அடி. பீடத்தையும் சேர்த்தால் 306 அடி உயரம். பாதத்திலிருந்து தலைமுடிய உயரம் 111 அடி. வலது கையின் நீளம் 42 அடி.
  • கிரானைட் பீடம் 89 அடி உயரமும், அஸ்திவாரம் 65 அடி.


அங்கிருக்கும் சிற்றுண்டி விடுதியில் பயங்கரக் கூட்டம். குளிர் வேறு வாட்டியெடுத்ததால் மொத்தமாக உள்ளே போய் அடைந்துகொள்ள உள்ளேயே நுழையமுடியவில்லை. வெளியில் போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் கடற்பறவைகள் ஏகத்துக்கும் களேபரப்படுத்திக் கொண்டிருந்தன.




மதுரை அழகர் கோயிலில் பையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்தால் ஏதாவது குரங்கு வந்து பிடுங்கும். மக்கள் கையில் ஒரு குச்சியுடன் அலைவார்கள். இங்கே இப்பறவைகள் சற்றும் பயமில்லாமல் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தவர்களின் தட்டுகளிலிருந்து உணவைக் கொத்திப் பறந்தன. பெண்கள் லேசாக அலறினார்கள். குழந்தைகளுக்கு வழக்கம்போலக் குதூகலம்தான்.

Empire State Building-லிருந்து அதிகப்பட்ச ஜூமை உபயோகித்து நடுங்கிக்கொண்டே சுதந்திரதேவி சிலையை எடுத்தேன் என்று குறிப்பிட்டிருந்தேன். இப்போது சுதந்திரதேவி சிலை இருக்கும் தீவிலிருந்து Empire State Building-ஐ அதிகச் சிரமமில்லாமல் எடுத்தேன்.



இந்தப் பக்கம் உயிருள்ள பறவையும் அந்தப் பக்கம் உலோகப் பறவையும்!



Monday, January 16, 2006

நியூயார்க் # 3 (சுதந்திர தேவி சிலை)

மறுநாள் ஜமைக்கா 179 லிருந்து இரண்டி வண்டிகள் மாறி பேட்டரி பார்க் நிலையத்தை அடைந்து வெளியில் வந்ததும் நடைபாதையிலேயே படகு சவாரிக்கு டிக்கெட் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் சற்று தூரம் நடந்து டிக்கெட் கொடுக்குமிடத்தை அடைந்து வரிசையில் சேர்ந்துகொண்டோம்.


நம்மூரில் காந்தி, எம்ஜியார் போன்று உடல் முழுதும் பெயிண்ட் அடித்துக்கொண்டு வருவார்களே. இங்கு சுதந்திரதேவி சிலை போன்று உடல் முழுதும் இளம் பச்சை வர்ணத்தை அடித்துக்கொண்டு, தலையில் கிரீடத்துடன் கையில் தீபத்துடன் சிலை போன்று மூன்று நான்குபேர் நின்றுகொண்டிருக்க, சுற்றுலாப் பயணிகள் அவர்களருகில் நின்றுகொண்டு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு டப்பாவில் காசைப் போட்டுவிட்டுச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். பளீரென்று அடித்த சூரிய வெளிச்சத்துக்காகவோ என்னவோ, சுதந்திரதேவி சிலைகள் கருப்புக் கண்ணாடி அணிந்துகொண்டிருந்தன!



டிக்கெட் வரிசையில் கிட்டத்தட்ட ஒருமணி நேரம் நிற்க வேண்டியிருந்தது. வாங்கிக்கொண்டு வெளியில் வந்து Ferry-இல் ஏறிவிடலாம் என்று பார்த்தால் அங்கிருந்து கிட்டத்தட்ட நாங்கள் வந்திறங்கிய ரயில் நிலையம் வரை அனகோண்டா வரிசை. விதியே என்று போய் வாலில் இணைந்துகொள்ள மெதுமெதுவாகவே வரிசை நகர்ந்தது. குளிர்காற்று சுழற்றிச்சுழற்றி அடிக்க குழந்தைகள் சிரமப்படுவது போலத் தோன்றியது.



ஒரு வழியாக படகுத்துறையின் முகப்பை அடைந்து உள்ளே நுழைந்தால் மும்பை விமான நிலையம் போல கூட்டம் அம்மிக்கொண்டிருக்க பரபரப்பாக இருந்தது. ஜட்டி பனியனைத் தவிர கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் கழற்றச் சொல்லி பாதுகாப்புச் சோதனைகள் செய்தார்கள். அதுவும் முடிந்து படகேறும் இடத்திற்கு வந்து நிற்க, தடதடத்துக்கொண்டே வந்தது - கப்பல் என்று சொல்லலாம் போல - அந்தப் பெரிய இரண்டடுக்குப் படகு!



தரையடுக்கில் சுற்றிக் கண்ணாடிச் சுவர் இருக்க, படியேறி மொட்டைமாடிக்குச் சென்று வரிசையாக இருந்த பெஞ்சுகளொன்றில் அமர்ந்துகொண்டோம் - அது பெரிய தவறு என்று ஐந்து நிமிடங்களிலேயே உணர்ந்துகொண்டோம். நிற்கையிலேயே குளிர் நொறுக்கியெடுக்க, படகு நகரத்துவங்கி வேகம் பிடித்ததும் தாங்கமுடியாத குளிர் நரம்புகளைச் சில்லிட்டுப் போகச் செய்தது. நான் எருமை மாதிரி நின்றுகொண்டு படங்களை எடுத்துக்கொண்டிருக்க, குழந்தைகள் - நிறைய குளிர்தாங்கும் ஆடைகளை அணிந்திருந்தும் - கால்கள் வலிக்கின்றன, முகம் மரத்துவிட்டது என்று விசும்பத் தொடங்கிவிட்டனர்.



ஒரு வழியாக - அதுவரை திரைப்படங்களில் மட்டும் பார்த்திருக்கும் - சுதந்திரதேவி சிலை இருக்கும் தீவை அடைந்தோம். அதுதான் அன்றைய தினத்தின் கடைசிச் சவாரியாம். மணி மூன்றரை ஆகியிருந்தது. ஏதோ பாதுகாப்புப் பிரச்சினைகளை முன்னிட்டு சிலைக்கு உள்ளே செல்ல முடியாது என்று அறிவித்தனர் - எல்லாருக்கும் ஏமாற்றம்.