Monday, January 16, 2006

நியூயார்க் # 3 (சுதந்திர தேவி சிலை)

மறுநாள் ஜமைக்கா 179 லிருந்து இரண்டி வண்டிகள் மாறி பேட்டரி பார்க் நிலையத்தை அடைந்து வெளியில் வந்ததும் நடைபாதையிலேயே படகு சவாரிக்கு டிக்கெட் விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமல் சற்று தூரம் நடந்து டிக்கெட் கொடுக்குமிடத்தை அடைந்து வரிசையில் சேர்ந்துகொண்டோம்.


நம்மூரில் காந்தி, எம்ஜியார் போன்று உடல் முழுதும் பெயிண்ட் அடித்துக்கொண்டு வருவார்களே. இங்கு சுதந்திரதேவி சிலை போன்று உடல் முழுதும் இளம் பச்சை வர்ணத்தை அடித்துக்கொண்டு, தலையில் கிரீடத்துடன் கையில் தீபத்துடன் சிலை போன்று மூன்று நான்குபேர் நின்றுகொண்டிருக்க, சுற்றுலாப் பயணிகள் அவர்களருகில் நின்றுகொண்டு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு டப்பாவில் காசைப் போட்டுவிட்டுச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். பளீரென்று அடித்த சூரிய வெளிச்சத்துக்காகவோ என்னவோ, சுதந்திரதேவி சிலைகள் கருப்புக் கண்ணாடி அணிந்துகொண்டிருந்தன!



டிக்கெட் வரிசையில் கிட்டத்தட்ட ஒருமணி நேரம் நிற்க வேண்டியிருந்தது. வாங்கிக்கொண்டு வெளியில் வந்து Ferry-இல் ஏறிவிடலாம் என்று பார்த்தால் அங்கிருந்து கிட்டத்தட்ட நாங்கள் வந்திறங்கிய ரயில் நிலையம் வரை அனகோண்டா வரிசை. விதியே என்று போய் வாலில் இணைந்துகொள்ள மெதுமெதுவாகவே வரிசை நகர்ந்தது. குளிர்காற்று சுழற்றிச்சுழற்றி அடிக்க குழந்தைகள் சிரமப்படுவது போலத் தோன்றியது.



ஒரு வழியாக படகுத்துறையின் முகப்பை அடைந்து உள்ளே நுழைந்தால் மும்பை விமான நிலையம் போல கூட்டம் அம்மிக்கொண்டிருக்க பரபரப்பாக இருந்தது. ஜட்டி பனியனைத் தவிர கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் கழற்றச் சொல்லி பாதுகாப்புச் சோதனைகள் செய்தார்கள். அதுவும் முடிந்து படகேறும் இடத்திற்கு வந்து நிற்க, தடதடத்துக்கொண்டே வந்தது - கப்பல் என்று சொல்லலாம் போல - அந்தப் பெரிய இரண்டடுக்குப் படகு!



தரையடுக்கில் சுற்றிக் கண்ணாடிச் சுவர் இருக்க, படியேறி மொட்டைமாடிக்குச் சென்று வரிசையாக இருந்த பெஞ்சுகளொன்றில் அமர்ந்துகொண்டோம் - அது பெரிய தவறு என்று ஐந்து நிமிடங்களிலேயே உணர்ந்துகொண்டோம். நிற்கையிலேயே குளிர் நொறுக்கியெடுக்க, படகு நகரத்துவங்கி வேகம் பிடித்ததும் தாங்கமுடியாத குளிர் நரம்புகளைச் சில்லிட்டுப் போகச் செய்தது. நான் எருமை மாதிரி நின்றுகொண்டு படங்களை எடுத்துக்கொண்டிருக்க, குழந்தைகள் - நிறைய குளிர்தாங்கும் ஆடைகளை அணிந்திருந்தும் - கால்கள் வலிக்கின்றன, முகம் மரத்துவிட்டது என்று விசும்பத் தொடங்கிவிட்டனர்.



ஒரு வழியாக - அதுவரை திரைப்படங்களில் மட்டும் பார்த்திருக்கும் - சுதந்திரதேவி சிலை இருக்கும் தீவை அடைந்தோம். அதுதான் அன்றைய தினத்தின் கடைசிச் சவாரியாம். மணி மூன்றரை ஆகியிருந்தது. ஏதோ பாதுகாப்புப் பிரச்சினைகளை முன்னிட்டு சிலைக்கு உள்ளே செல்ல முடியாது என்று அறிவித்தனர் - எல்லாருக்கும் ஏமாற்றம்.


2 comments:

ENNAR said...

படங்கள் நன்றாக உள்ளது

"வற்றாயிருப்பு" சுந்தர் said...

நன்றி என்னார் அவர்களே. இன்னும் நிறைய படங்களை எடுத்துள்ளேன். ஒரே பதிவில் இட முடியவில்லையென்பதால் பகுதி பகுதியாகப் பிரித்து இருகிறேன்.