கோவிலில் சந்தித்த குயில்

மாஸசூசெட்ஸ்ஸின் ஆஷ்லாண்டில் (Ashland) இருக்கும் லஷ்மி கோவில் பிரபலமானது. நாங்கள் இருப்பது ஆஷ்லாண்டிலிருந்து நான்கு மைல்கள் கிழக்கே இருக்கும் நேட்டிக் என்ற சிறுநகரத்தில். வழக்கமாக சனி அல்லது ஞாயிறன்று குடும்பத்துடன் கோவிலுக்குச் செல்வது வழக்கம். பெரிய கல்யாண மண்டப அளவிலிருக்கும் கோவிலின் உள் நுழைந்ததும் இடதுபுறம் சிறிய சன்னிதானத்தில் ஐயப்பன் வீற்றிருக்கிறார். எதிரே இடதோரமாக விநாயகர். நடுவே பார்வதியும் வலதோரமாக திருப்பதி வெங்கடாஜலபதி அபாரமான அலங்காரத்துடன் நின்றிருப்பார். அவருக்குப் பக்கத்தில் வலது புறமாக நடராஜர். ஐயப்பனுக்கு எதிரே முருகன். நமக்கு வலதோரத்தில் நவக்ரஹங்களும் மூலையில் ஹனுமனும் எழுந்தருளியிருக்க நடுவே நிறைய இடம். அமைதியான கோவில்.


ஏதோ மாலை வேளையில் கோவிலுக்குப் பின்பு விழுந்து சூரியன் அஸ்தமித்ததும் நிழலுருவமாக அற்புதமாகக் காட்சியளித்த கோவிலை கேமராவில் பிடித்தேன்


இன்று மாலை கோவிலுக்குச் செல்லலாம் என்று மனைவி கூறியதும் மறுபேச்சு சொல்லாமல் அலுவலகத்திலிருந்து விரைவாக வீட்டுக்கு வந்து கோவிலுக்குப் புறப்பட்டோம். வாரயிறுதியில் பொதுவாக நிறைய கூட்டம் இருக்கும். இன்று நாங்கள் சென்றபோது மொத்தமே பதினைந்து பேர் கூட இருந்திருக்க மாட்டார்கள். உள்ளே நுழைந்து ஐயப்பனை வணங்கியதும் காதில் பளீரென்று துல்லியமாக வந்து நிறைந்தது ஒரு பெண்மணியின் பாடல். கேட்ட வினாடி நம்மை நின்ற இடத்திலேயே நிறுத்தும் அந்த அற்புதக் குரலின் பரிச்சயத்தில் மனம் திகைத்தது. எதிரே வலதோரமாக வெங்கடாஜலபதி சன்னிதானத்தின் முன்பு நான்கைந்து பேர் நின்றிருக்க ஒரு பெண்மணி குயிலினும் இனிய குரலில் பாடிக்கொண்டிருந்தார். பொதுவாக யாராவது பக்தர்கள் பாடுவது வழக்கமான விஷயம்தான். ஆனால் அந்தக் குரல் வழக்கமானதல்ல.

யோசனையுடன் நாங்கள் மெதுவாக நடந்து இடதோர விநாயகரை வணங்கிக்கொண்டே எங்களுக்கு முதுகுகாட்டி நின்றுகொண்டு பாடிக்கொண்டிருந்த அவரைப் பார்க்க பளீரென்று மனதில் மின்னல். அவர் குயிலினும் இனிய குரலாளர் வாணி ஜெயராம்! என்னால் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. பார்வதியை வணங்கிவிட்டு வெங்கடாஜலபதியிடம் வணங்க வாணிஜெயராமின் அருகாமையில் வந்து நின்று கொண்டோம். என் மூத்த பெண் அக்ஷரா என்னிடம் அவரைப் பற்றி விசாரிக்க நான் "SPB அங்கிள் மாதிரி இவங்களும் பெரிய பாடகி. பேரு வாணி ஜெயராம்" என்று அவளுக்குச் சொல்ல அவள் அவரது அருகில் நின்றுகொண்டு அவர் கண்மூடி மெய்மறந்து பாடுவதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இளையவள் துர்கா வழக்கமாக நிலைகொள்ளாது அங்கும் இங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள்.

அவரது அந்த அற்புத குரலை நேரில் கேட்க நாங்கள் உண்மையிலேயே பாக்கியம் செய்திருக்க வேண்டும். "தெய்வீகக் குரல்" என்று குறிப்பிடுவதை நேரிடையாகக் கேட்டு உணர முடிந்தது. மனமெங்கும் பரவசம் பரவியது. உருகிப் பாடும் அவரது குரலில் மனம் நெகிழ்ந்தது. மொத்தத்தில் வார்த்தைகளில் அடக்க முடியாத உணர்வு எங்களை ஆட்கொண்டது. பின்பு முருகன் முன்பு நின்று இன்னொரு பாடலை அற்புதமாகப் பாட, அர்ச்சகர் வெளியில் வந்து நின்றுகொண்டு கன்னத்தில் போட்டுக்கொண்டே இருந்தார். அக்ஷரா வாணி ஜெயராம் அருகில் சென்று அவளாகவே அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள அவளை அணைத்துக் கொண்டு மென்மையான குரலில் விசாரித்தார். ஞாயிறன்று (16 ஜுலை) அக்ஷராவுக்குப் பிறந்தநாள். அதைச் சொல்லி அவரது காலில் விழுந்து நமஸ்கரித்தவளைச் சட்டென்று எழுப்பி முருகனைக் காட்டி 'இங்க எல்லாம் அவர்தான். அவரிருக்கும்போது எனக்கு நமஸ்காரம் எதுக்கு?' என்று சொல்லி மறுபடியும் அவளை அணைத்து ஆசிர்வதித்தார்.

அர்ச்சகர் அவரது பாடலுக்குப் பாராட்டுதலைத் தெரிவிக்க அந்தப் பாடலை அவரே இயற்றி இசையமைத்துப் பாடியதாகச் சொல்லி பாடல் வரிகளை அழகு தமிழில் அட்சர சுத்தமாகச் சொல்லிக்காட்ட நான் அசந்து போனேன். துர்கா சட்டென்று அவரிடம் 'ஆன்ட்டி, நீங்க நல்லாப் பாடறீங்க' என எல்லாரும் சிரிக்க அவர் 'நல்லா பாடறேனாம்மா? ரொம்ப தேங்க்ஸ்' என்று சொல்லி சிரித்தார்.

அவரிடம் இன்னும் நிறைய ஏதேதோ பேசவேண்டும் என்று மனதில் தோன்றியும் அவரைத் தொந்தரவு செய்ய மனமில்லாமல் பிரிய மனமில்லாமல் விடைபெற்றுக்கொண்டு வெளியேறினோம்.

வழக்கமாகக் கையில் தூக்கிக்கொண்டு அலையும் கேமராவை இன்று வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டு வந்ததை நினைத்து நொந்துகொண்டேன். இருந்தாலும் அவர் உருவமும் அந்த அற்புதக் குரலும் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிட்டன.

இது எங்களுக்கு ஒரு பொன் மாலைப் பொழுது.

***