Friday, December 16, 2005

* மெர்க்குரிப் பூக்கள்-33 : வஹிபா பாலைவனம் - மஸ்கட் *


* மெர்க்குரிப் பூக்கள்-33 : வஹிபா பாலைவனம் - மஸ்கட் *

சுத்தமான பாலைவன மணல் நிஜமாகவே தங்கத்தூள் போன்று - சற்றே பழுப்பேறி- அவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது. அதன் மென்மையும் நறுநறுவென்று கால்கள் இறங்குவதும் அனுபவித்தால் மட்டுமே தெரியும்.

மஸ்கட்டிலிருந்து ஸூர் (Sur) செல்லும் சாலையில் சுமார் 150 கி.மீ. பயணித்தால் பாலைவனத்தின் ஆரம்பப் பகுதியிலிருக்கும் அல் வாஸில் (Al wasil) என்ற கிராமத்தை அடைந்து விடலாம். பெரிதாகக் கண்டுபிடிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் நெடுஞ்சாலையிலேயே மணல் இறைந்துகிடப்பதை வைத்து இடத்தைக் கண்டுகொள்ளலாம்.


சாதாரண கார்கள் இந்த இடத்திற்கு மேல் போக முடியாது. மணலில் சக்கரங்கள் மாட்டிக் கொள்ளும். பாலைவனத்தில் ஓட்டுவதற்கு 4 Wheel Drive (4WD) என்றழைக்கப்படும் Sport Utility Vehicle (SUV) வகையைச் சேர்ந்த வாகனங்கள் மட்டுமே பயணம் செய்ய உகந்தது. இந்த வண்டி வைத்திருப்பவர்கள் - வசதி படைத்தவர்கள் - பெரும்பாலும் பாலைவனத்தில் தங்கத் தேவையான - கூடாரம் உள்ளிட்ட- அனைத்து உபகரணங்களோடும் தயாராக வந்துவிடுவார்கள். என்னைப் போன்றவர்கள் அங்கு தங்குமிடங்கள் அமைத்து நடத்திக் கொண்டிருப்பவர்களிடம் முன்பே பேசி பதிவு செய்துகொண்டால், நம் காரை சாலையோரத்தில் இருக்கும் நிறுத்துமிடத்தில் நிறுத்திவிட்டுக் காத்திருக்க வேண்டும். அவர்களது 4WD வண்டியை எடுத்துக்கொண்டு பாலைவனத்துள்ளிருந்து சாலைக்கு வந்து நம்மை அழைத்துச் செல்வார்கள்.

சாலையென்று எதுவும் தனியாகக் கிடையாததால் ஏற்கெனவே ஆயிரக்கணக்கான முறை வண்டிகள் சென்றுவந்த பாதையில் மணிக்கு 120 கி.மீ. வேகத்தில் ஓட்டிக்கொண்டு அவர்கள் செல்வதிலிருந்து அதிகரிக்கும் இதயத் துடிப்பு திரும்ப வந்ததும்தான் சகஜமாகிறது. வண்டிக்குப் பின்னால் கும்மிருட்டு போல அடர்த்தியான புழுதி - மணல் புழுதி. Toyota சாதாரணமாகவே முதலிடத்தில் இருக்கும் நிறுவனம். அவர்களது Land Cruiser என்ற அற்புதமான 4WD வாகனம் மிகவும் பிரபலம். பாலைவனம், ஓடை, மலை என்று எல்லாவிடங்களிலும் ஏதோ வழுவழு தார்ச் சாலையில் செல்வது போன்று சுலபமாகச் செல்லக்கூடிய வாகனம் அது.

வஹிபா பாலைவனத்திற்கு எப்போதுவேண்டுமானாலும் போகமுடியாது. அக்டோபரிலிருந்து அதிகப் பட்சம் மார்ச் வரை மட்டுமே போக முடியும். மற்ற நாட்களில் தகிக்கும் சூரியனில் வறுபட்டுவிடுவோம் என்பதால் கூடாரங்களைக் காலிசெய்துவிட்டுத் ஊருக்குத் திரும்பிவிடுவார்கள். வெயில் நாட்களில் பகல் நேரப் பாலைவன வெப்பம் 58 டிகிரி செல்ஷியஸ்க்குப் போகும்!!. ஏறத்தாழ 180 கி.மீ. நீளமும் 60 கி.மீ.க்குப் பரந்தும் இருக்கும் பாலைவனம் அது.

அதிகமாகச் சுற்றுலாப் பயணிகளை ஈர்க்கும் இடங்களில் வஹிபா பாலைவனமும் ஒன்று. Golden Desert of Oman என்றும் புகழப்படுகிறது. Desert camp என்றழைக்கப்படும் பாலைவனத்தின் நடுவே சில தங்கும் விடுதிகளில் (மண்ணால் கட்டப்பட்ட சிறு குடிசை வீடுகள் அல்லது பெரிய கூடாரங்கள் - அவ்வளவே) ஓரிரு நாட்கள் தங்கி விட்டுத் திரும்பக் கூடிய இந்தப் பயணம் மிகவும் பிரபலமானது.

குடிநீர் மின்சாரம் என்று எந்தவித வசதிகளும் அங்கே ஏற்படுத்த முடியாது. ஆதலால் ஜெனரேட்டரை வைத்து தங்குமிடங்களுக்குத் தேவையான மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்துகொள்கிறார்கள் (வெகுசில தங்குமிடங்களில் மட்டும்). லாரிகள் மூலம் தண்ணீரைக் கொண்டு வந்து பெரிய தொட்டிகளில் ஊற்றி வைத்துக்கொள்கிறார்கள். ரேஷன் முறையிலேயே தண்ணீரையும் மின்சாரத்தையும் செலவழிக்க வேண்டும். இரவில் ஏழு மணியளவில் ஜெனரேட்டர் நிறுத்தப்படும்.

மதியம் மூன்று மணியளவிலோ அல்லது அதிகாலையிலோ மஸ்கட்டிலிருந்து கிளம்பினால் சரியாக இருக்கும். நம்மைக் கொண்டுபோய் குடிசை வீடுகளில் சேர்ப்பித்துவிடுவார்கள். வெளியில் நின்று பார்த்தால் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை மணல் மணல் மணல்தான். ஆங்காங்கே நடைபோடும் ஒட்டகங்கள். முள்செடி போன்றதொரு செடி ஆங்காங்கே இருக்கின்றது. அவ்வளவுதான்.

வெறும் பாறைகள், அடர்த்தியான மரங்கள், பனிபொழிந்த என்று பலவிதத்தில் மலைகளைப் பார்த்திருப்போம். வெறும் மணல் மலைகளைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? வஹிபாவில் தகதகக்கும் மணல் குவிந்திருக்கும் மலைகள் உண்டு.




நாங்கள் இருந்த தங்குமிடத்திற்கு வெளியிலேயே பிரம்மாண்ட மலை இருந்தது. அங்கு இருந்த பணியாளர் மலையின் மீதேறினால் அந்தப்பக்கம் அதிகாலையில் சூரிய உதயம் மிகவும் ரம்யமாக இருக்கும் என்றார். மறுநாள் ஐந்து மணிக்கு அலாரம் வைத்து எழுந்து நானும் நண்பர்களும் குடும்பத்தினரும் (குழந்தைகளும் எழுந்துவிட்டார்கள்) வெளியே வந்து மணலில் ஏறத்துவங்கியதும்தான் அது எவ்வளவு கடினமான விஷயம் என்று புரிந்தது. பார்ப்பதற்குச் சற்றே பெரிய மேடு போலக் காட்சியளித்தது அம்மலை.

பெரிதாக்கிப் பார்க்க

கால் வைத்தால் கிட்டத்தட்ட முழங்கால் வரை புதைந்துகொள்ள அடி எடுத்து வைத்து ஏறுவது மிகவும் கடினமான செயலாக இருந்தது. கால்வாசி கூட ஏறியிராத போது அய்யோ என்று அமர்ந்துவிட்டோம். ஆனால் குழந்தைகள் குதூகலத்துடன் எங்களை முந்திக் கொண்டு ஏறி எங்களைக் கைதட்டி கேலி செய்ய ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

பெரிதாக்கிப் பார்க்க

அதிகாலைக் குளிரில் வியர்த்து ஊற்றியது. லேசாக வெளிச்சமும் பரவத் துவங்கியதும், சூரிய உதயத்தை விட்டுவிடக் கூடாது என்று உறுதியுடன், உத்வேகத்துடன் ஒரே மூச்சில் ஏறி நிற்கவும் சூரியன் உதிக்க ஆரம்பிக்கவும் சரியாக இருந்தது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை விரிந்து பரந்திருக்கும் மணற்பரப்பின் பின்னாலிருந்து நெருப்புக் கோளம் போன்று சூரியன் எழுவதை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் போதாது.

பெரிதாக்கிப் பார்க்க


பெரிதாக்கிப் பார்க்க

Dune bashing எனப்படும் சாகசப் பயணம் சுவாரஸ்யமானது. Land Cruiser-இல் எங்களை ஏற்றிக்கொண்டு அந்த ஓமானி ஓட்டுனர் பாலைவனத்தில் படுவேகமாக பாதையே இல்லாத இடத்தில், மணலைக் கிழித்துக்கொண்டு ஓட்டிக்கொண்டு போய் எங்கெங்கோ போய்விட்டுப் பார்த்தால் கடைசியில் காலையில் நாங்கள் ஏறிய மலையுச்சியில் கொண்டுவந்து நிறுத்தினார். அங்கிருந்து நாங்கள் தங்கிய இடம் எதோ சிறு பெட்டி போல பாதாளத்தில் காட்சியளித்தது. மெதுவாக வண்டியை நகர்த்தி இறங்கி அதிவேகத்தில் வண்டியைச் செலுத்தினார் பாருங்கள். எந்த ரோலர் கோஸ்டரிலும் இப்படியொரு அனுபவம் கிடைக்காது. பெண்களும் குழந்தைகளும் நாங்களும் ஆச்சரியம், மகிழ்ச்சி, பயம் கலந்து அலறினோம்.

இப்படி ஓட்டுவதற்கு நிறையப் பயிற்சியும் அனுபவமும் வேண்டும். எல்லாரும் சட்டென்று பாலைவனத்தில் - Land Cruiser-ஆக இருந்தாலும் ஓட்டிவிடமுடியாது. அதற்கு ஒரு லாகவம் வேண்டும்.


மாலை இந்தப்பக்கம் சூரியன் விழுந்து மறைந்ததும் அற்புதமாக இருந்தது.





இரவு Camp Fire எழுப்பி அங்கிருக்கும் ஓமானிகள் அவரளது இசைக்கருவிகளை இசைத்து நாட்டுப்புற அரபுப் பாடல்களை அருமையாகப் பாடினார்கள். துள்ள வைக்கும் இசை அரபு இசை. பாடியதோடு ஆடவும் செய்தார்கள். நண்பர்களில் சிலரும், குழந்தைகளும் குஷியாக அவர்களுடன் சேர்ந்து ஆடினார்கள். இரவு பனிரெண்டு மணிவரை ஆட்டமும் பாட்டும் நீண்டது. கொறிக்க பேரீச்சம்பழங்கள் ஏராளம் வைத்திருந்தார்கள். கடுங்குளிருக்கு தீயின் வெப்பம் இதமாக இருந்தது.




துபாய் பகுதிப் பாலைவனங்களில் தொப்புள் நடனங்கள் உண்டு என்று கேள்விப் பட்டேன். இங்கே கிடையாது.

மறுநாள் ஒட்டக சவாரி போனோம். மேலே அமர்ந்ததும்தான் அது எவ்வளவு உயரம் என்று கிலியாக இருந்தது.

இரண்டு நாள் கழித்து மீண்டும் எங்களைச் சாலையில் கொண்டுபோய் விட்டார்கள். புழுதியில் மறந்திருந்த காரை தூசுதட்டிக் கிளப்பி மஸ்கட் வந்து சேர்ந்தோம்.

நாள் நேரம் எதுவும் தெரியாது - தொலை தொடர்புகளில்லாது, தொலைக்காட்சி, இணையம் போன்ற எந்த நவீன வாழ்வின் அம்சங்களும் இல்லாது கிட்டத்தட்ட கற்கால மனிதனைப் போல ஓரிரு நாள்கள் பாலைவனத்தில் வாழ்ந்துவிட்டு வருவது ஒரு அற்புத அனுபவம்.

***

1 comment:

chidambaram said...

very interesting one. Would be great if you mention the charges for accomadation